Blog

WAAROM EEN TEACHERTRAINING ALTIJD EEN GOED IDEE IS. OOK ALS JE NIÉT WIL LESGEVEN.

Een gezonde mix van kriebels in de buik, en een opstootje van zenuwen en angst. Dat was wat ik voelde toen ik vernam dat er een Prana Vinyasa teachertraining zou komen. Ik was op dat moment nog maar anderhalf jaar yoga aan het beoefenen. Vrij intensief, dat wel, maar lenig was ik nog steeds niet te noemen. Ooit had ik gezworen nooit les te zullen geven, over welk onderwerp dan ook. Voor het idee om nota bene yogales te gaan geven, was ik dan ook in de verste verte niet klaar. En toch schreef ik me in, met veel goesting zelfs. Omdat iets me intrigeerde. Omdat de goesting het won van de angst. En omdat de flyer me aanspoorde om de prijs van de training te zien als een investering in mezelf. En precies dat laatste wilde ik doen.

Ruim een half jaar later heb ik nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing. Ja, het is best intensief om gemiddeld één weekend op twee voltijds met yoga bezig te zijn, tussendoor spirituele boeken te lezen en ook thuis nog zo veel mogelijk yoga te beoefenen. En nee, het is niet altijd makkelijk om een studentikoze instelling te combineren met een uitdagende job én twee jonge kinderen. En toch had ik dit traject voor geen geld van de wereld willen missen. Simpelweg omdat ik meer heb geleerd over yoga, over het leven en over mezelf dan ik ooit in mijn eentje en met mijn wekelijkse yogales had kunnen doen. Alles opsommen wat ik ondertussen geleerd heb, zou me te ver brengen. Maar er zijn 3 conclusies die ik jullie niet wil onthouden.

1 – Anatomie maakt je een betere yogi.

Misschien schrikt anatomie je eerder af dan dat het je interesse wekt, maar als je ’t mij vraagt, zou elke yogi op zijn minst noties anatomie moeten hebben. Tijdens de training leerden we wat de rol van fascia is in ons lichaam – het bindweefsel dat we typisch losser maken tijdens yin yoga – en stonden we stil bij de belangrijkste spieren, pezen en spiergroepen die je bij yoga gebruikt. Aan elk onderdeeltje werd ruim aandacht besteed, en nadien was er een korte practice waarin we uitgedaagd werden om die concrete spier of pees te voelen in bepaalde poses. Trikonasana voelde nooit eerder zo heilzaam, en mijn practice is sindsdien nooit meer af als er na trikonasana geen parivrtta trikonasana of gedraaide driehoekshouding komt. Ons lijf voelde gewoonweg dat het goed was. Dat is wat basiskennis anatomie met je doet: het helpt je om nog beter te voelen. En is dat niet waar yoga om draait?

2 – Frustratie zorgt ervoor dat je groeit.

Tijdens het eerste weekend van de training hadden we moeite om stil te zitten op onze matjes. Het enthousiasme en de leergierigheid nam het even van ons over. Maar na enkele weken kon je voelen dat er bepaalde frustraties naar boven kwamen. Sommige deelnemers wilden kunnen lopen voordat ze konden stappen: het leerproces kon voor hen niet snel genoeg gaan. Dat we onszelf ook rust en tijd moesten geven om alle nieuwe kennis te laten doordringen en bezinken, was een les die we allemaal moesten leren. Anderen raakten dan weer gefrustreerd omdat hun lijf niet kon wat anderen konden of omdat ze moeite hadden om de online lessen van Shiva Rea te volgen. Reken mij maar bij die laatste categorie. Maar ook wij hebben geleerd uit onze frustratie: yoga gaat niet om kunnen wat anderen kunnen. Het gaat om respect hebben voor je eigen lichaam en je eigen grenzen. Het gaat om samtosha – tevreden zijn – met de situatie zoals ze is, met wie wij zijn en wat we kunnen. Dat leerden we uit de Yoga Sutra’s van Patañjali, maar meer nog: uit onze eigen frustratie.

3 – Zeg nooit zomaar yoga tegen Prana Vinyasa.

Ik heb tot slot nooit doelbewust gekozen voor een teachertraining in deze specifieke stijl. Ik heb gekozen voor deze training omdat mijn yogalerares ze gaf en ik alle vertrouwen had in haar kunnen. Het had dus net zo goed een gewone vinyasa opleiding kunnen zijn, of – waarom niet – een opleiding yin yoga. Maar gaandeweg leerde ik waaróm deze yoga zo goed voelt. Waarom elke les zo áf voelt, ook al is de practice die we doen telkens anders. Het heeft te maken met de unieke sequencing van een Prana Vinyasa les, ofwel de doordachte en erg slimme opbouw van je practice. Die kunnen ontcijferen en zelf toepassen op mijn yogabeoefening, was een ware revelatie. Maar het heeft ook te maken met de prana in ons lijf. De energie die we vaak niet eens voelen en waar we ons niet bewust van zijn, maar die je in Prana Vinyasa leert aansturen, in elke pose. En last but not least doet Prana Vinyasa me denken aan een dans. Een dans met de lucht, het water, de aarde, de ruimte en het vuur. Het gaf me zin om vaker te dansen, ook in het gewone leven. Het stimuleerde me om meer en meer te leven vanuit zachtheid. En misschien was dat laatste wel nodig. Precies daarom denk ik dat Prana Vinyasa mij heeft gevonden, en niet omgekeerd.

Geschreven door Inge Delva.

Nele

No Comments

Leave a reply